حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا حَبْلٌ مَمْدُودٌ بَيْنَ السَّارِيَتَيْنِ فَقَالَ " مَا هَذَا الْحَبْلُ ". قَالُوا هَذَا حَبْلٌ لِزَيْنَبَ فَإِذَا فَتَرَتْ تَعَلَّقَتْ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ، حُلُّوهُ، لِيُصَلِّ أَحَدُكُمْ نَشَاطَهُ، فَإِذَا فَتَرَ فَلْيَقْعُدْ ".
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Paygʻambar ﷺ masjidga kirdilar va ikki ustun orasida osilgan bir arqonni koʻrdilar. U zot: «Bu arqon nima?» — dedilar. Odamlar: «Bu arqon Zaynab uchun — u charchaganda, (namozda tik turib turish uchun) unga osiladi», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Uni ishlatmanglar; arqonni yechib tashlanglar. Tetik (jonli) boʻlganingizcha namoz oʻqing; charchaganingizda esa, oʻtiring», — dedilar.