حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ، قَالَ سَمِعْتُ مَرْثَدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْيَزَنِيَّ، قَالَ أَتَيْتُ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ الْجُهَنِيَّ فَقُلْتُ أَلاَ أُعْجِبُكَ مِنْ أَبِي تَمِيمٍ يَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ قَبْلَ صَلاَةِ الْمَغْرِبِ. فَقَالَ عُقْبَةُ إِنَّا كُنَّا نَفْعَلُهُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قُلْتُ فَمَا يَمْنَعُكَ الآنَ قَالَ الشُّغْلُ.
Marsad ibn Abdulloh al-Yazaniy (Uqba ibn Omirdan) rivoyat qiladi: Men Uqba ibn Omir al-Juhaniyning oldiga bordim va: «Abu Tamimning shom namozidan oldin ikki rakat oʻqishi hayron qoldirmaydimi?» — dedim. Uqba: «Biz Rasululloh ﷺ hayotlik paytlarida shunday qilar edik», — dedi. Men undan: «Hozir seni uni oʻqishdan nima toʻsadi?» — deb soʻradim. U: «Ish (band qildi)», — dedi.