حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيِّ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ مَاتَ إِنْسَانٌ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ فَمَاتَ بِاللَّيْلِ فَدَفَنُوهُ لَيْلاً، فَلَمَّا أَصْبَحَ أَخْبَرُوهُ فَقَالَ " مَا مَنَعَكُمْ أَنْ تُعْلِمُونِي ". قَالُوا كَانَ اللَّيْلُ فَكَرِهْنَا ـ وَكَانَتْ ظُلْمَةٌ ـ أَنْ نَشُقَّ عَلَيْكَ. فَأَتَى قَبْرَهُ فَصَلَّى عَلَيْهِ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi vafot etdi — Rasululloh ﷺ uni (kasal paytida) ziyorat qilar edilar. U kechasi vafot etdi va (odamlar) uni kechasi dafn qildi. Ertalab ular Paygʻambar ﷺ ga (uning oʻlimini) xabar qildi. U zot: «Sizlarni menga xabar berishdan nima toʻsdi?» — dedilar. Ular: «Tun edi, qorongʻi kecha edi; shuning uchun biz sizni bezovta qilishni yoqtirmadik», — dedi. Paygʻambar ﷺ uning qabriga borib, (janoza) namozini oʻqidilar.