حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ الْحَكَمُ ـ هُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَصْرِيُّ ـ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ آيَةُ الصَّدَقَةِ كُنَّا نُحَامِلُ، فَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِشَىْءٍ كَثِيرٍ فَقَالُوا مُرَائِي. وَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِصَاعٍ فَقَالُوا إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَاعِ هَذَا. فَنَزَلَتِ
﴿ الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ ﴾ الآيَةَ.Abu Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Sadaqa oyatlari nozil boʻlganda, biz hammollik (yuk tashish) qilar edik. Bir kishi kelib, koʻp (miqdorda) sadaqa tarqatdi. (Odamlar): «U koʻz-koʻz qilyapti (riyokorlik qilyapti)», — dedi. Boshqa bir kishi kelib, bir soʼ (kichik oʻlchov don) berdi; (odamlar): «Alloh bu oz sadaqaga muhtoj emas», — dedi. Soʻng (mana bu) vahiy nozil boʻldi: ‹Moʻminlardan koʻngilli (ortiqcha) sadaqa beruvchilarni hamda oʻz (kuchi) yetganidan boshqani topmaydiganlarni ayblaydigan (kishilar)...› (Tavba, 79).