حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْجَعْدِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَعْبَدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ سَمِعْتُ حَارِثَةَ بْنَ وَهْبٍ الْخُزَاعِيَّ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " تَصَدَّقُوا، فَسَيَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ يَمْشِي الرَّجُلُ بِصَدَقَتِهِ فَيَقُولُ الرَّجُلُ لَوْ جِئْتَ بِهَا بِالأَمْسِ لَقَبِلْتُهَا مِنْكَ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَلاَ حَاجَةَ لِي فِيهَا ".
Horisa ibn Vahb al-Xuzoiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ ning shunday deganini eshitdim: «(Ey odamlar,) sadaqa beringlar; chunki sizlarga bir vaqt keladiki, (oʻshanda) kishi oʻz sadaqasi bilan (joydan joyga) yurar (lekin uni qabul qiladigan hech kimni topmaydi) va u (sadaqa berilishi soʻralgan) kishi: ‹Agar uni kecha keltirgan boʻlganingda, men olar edim, lekin bugun men unga muhtoj emasman›, — deydi».