حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمَرَ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ نَاسًا، طَافُوا بِالْبَيْتِ بَعْدَ صَلاَةِ الصُّبْحِ، ثُمَّ قَعَدُوا إِلَى الْمُذَكِّرِ، حَتَّى إِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ قَامُوا يُصَلُّونَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ قَعَدُوا حَتَّى إِذَا كَانَتِ السَّاعَةُ الَّتِي تُكْرَهُ فِيهَا الصَّلاَةُ قَامُوا يُصَلُّونَ.
Urva (Oishadan) rivoyat qiladi: Baʼzi odamlar bomdod namozidan keyin (Kaʼbani) tavof qildi, soʻng — quyosh chiqguncha — voiz (gapiruvchi)ni eshitish uchun oʻtirdi, soʻng (quyosh chiqgach) namozga turdi. Shunda Oisha: «Oʻsha odamlar — namoz makruh boʻlgan vaqt boʻlguncha — oʻtiraverdi, soʻng (oʻsha vaqtda) namozga turdi», — deb (izoh) berdi.