حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، عَارِمُ بْنُ الْفَضْلِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ عَنَّا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفْرَةٍ سَافَرْنَاهَا، فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقَتْنَا الصَّلاَةُ وَنَحْنُ نَتَوَضَّأُ، فَجَعَلْنَا نَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir safarda Paygʻambar ﷺ bizdan (orqada) qolib ketdilar. Biz vaqti oʻtay deb qolgan namoz uchun tahorat olayotganimizda, u zot bizga yetib oldilar. Biz oyoqlarimizga (faqat) hoʻl qoʻl yurgizardik (yaxshilab yuvmasdik). Shunda Paygʻambar ﷺ baland ovozda ikki-uch marta: «Tovonlarni oʻtdan (asranglar)!» — dedilar.