حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ سَافَرْنَاهُ فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقْنَا الصَّلاَةَ صَلاَةَ الْعَصْرِ وَنَحْنُ نَتَوَضَّأُ، فَجَعَلْنَا نَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir safarda Paygʻambar ﷺ bizdan (orqada) qolib ketdilar. Biz vaqti oʻtay deb qolgan asr namozi uchun tahorat olayotganimizda, u zot bizga yetib oldilar. Biz oyoqlarimizga (faqat) hoʻl qoʻl yurgizardik. Shunda Paygʻambar ﷺ baland ovozda ikki-uch marta: «Tovonlarni oʻtdan (asranglar)!» — dedilar.