حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ الزَّيَّاتِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَالَ اللَّهُ كُلُّ عَمَلِ ابْنِ آدَمَ لَهُ إِلاَّ الصِّيَامَ، فَإِنَّهُ لِي، وَأَنَا أَجْزِي بِهِ. وَالصِّيَامُ جُنَّةٌ، وَإِذَا كَانَ يَوْمُ صَوْمِ أَحَدِكُمْ، فَلاَ يَرْفُثْ وَلاَ يَصْخَبْ، فَإِنْ سَابَّهُ أَحَدٌ، أَوْ قَاتَلَهُ فَلْيَقُلْ إِنِّي امْرُؤٌ صَائِمٌ. وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ، لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ يَفْرَحُهُمَا إِذَا أَفْطَرَ فَرِحَ، وَإِذَا لَقِيَ رَبَّهُ فَرِحَ بِصَوْمِهِ ".
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Alloh aytdi: ‹Odam bolasining barcha amallari oʻziniki, magar roʻza — u Meniki(dir) va Men uning uchun (oʻzim) mukofot beraman›. Roʻza — qalqon (yoki himoya)dir — (u) oʻt (doʻzax)dan va gunoh qilishdan (saqlaydi). Sizlardan biri roʻza tutayotgan boʻlsa, zavjasi bilan (yaqinlik) qilmasin va janjallashmasin; agar kimdir u bilan jang qilsa yoki janjallashsa, u: ‹Men roʻzadorman›, — desin. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, roʻzadorning ogʻzidan chiqayotgan noxush hid — Alloh nazarida — mushk hididan koʻra yaxshiroqdir. Roʻzador uchun ikki xursandchilik bor: biri — roʻzasini ochgan paytda, ikkinchisi — Robbi bilan uchratgan paytda; shunda u oʻz roʻzasi sababli xursand boʻladi», — dedilar.