وَعَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّهُ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ لَيْلَةً فِي رَمَضَانَ، إِلَى الْمَسْجِدِ، فَإِذَا النَّاسُ أَوْزَاعٌ مُتَفَرِّقُونَ يُصَلِّي الرَّجُلُ لِنَفْسِهِ، وَيُصَلِّي الرَّجُلُ فَيُصَلِّي بِصَلاَتِهِ الرَّهْطُ فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي أَرَى لَوْ جَمَعْتُ هَؤُلاَءِ عَلَى قَارِئٍ وَاحِدٍ لَكَانَ أَمْثَلَ. ثُمَّ عَزَمَ فَجَمَعَهُمْ عَلَى أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، ثُمَّ خَرَجْتُ مَعَهُ لَيْلَةً أُخْرَى، وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ قَارِئِهِمْ، قَالَ عُمَرُ نِعْمَ الْبِدْعَةُ هَذِهِ، وَالَّتِي يَنَامُونَ عَنْهَا أَفْضَلُ مِنَ الَّتِي يَقُومُونَ. يُرِيدُ آخِرَ اللَّيْلِ، وَكَانَ النَّاسُ يَقُومُونَ أَوَّلَهُ.
Abdurrahmon ibn Abdulqoriy dedi: «Men Ramazonda bir kechasi Umar ibn Xattob bilan birga masjidga chiqdim va odamlarni — turli guruhlarga boʻlinib namoz oʻqiyotgan — koʻrdim: kimdir yolgʻiz oʻzi namoz oʻqir, kimdir esa ortida kichik bir guruh (turgan holda) namoz oʻqir edi. Bas, Umar: ‹Menimcha, men bularni bir qoriy (imom) yetakchiligida (jam qilsam) yaxshiroq boʻlar edi (yaʼni ular jamoat bilan oʻqisin)›, — dedi. Shunday qilib, u ularni Ubay ibn Kaʼb ortida jamlashga qaror qildi. Soʻng boshqa bir kechasi men yana u bilan birga (masjidga) chiqdim va odamlar oʻz qoriylari (imomi) ortida namoz oʻqiyapti edi. Shunda Umar: ‹Bu — qanday ajoyib bidʼat! Lekin ular oʻqimay, (oʻrniga) uxlab turgan paytdagi namoz — ular oʻqiyotgan (namoz)dan yaxshiroqdir›, — dedi. U tunning oxirgi qismidagi (namozni) nazarda tutdi. (Oʻsha kunlarda) odamlar tunning dastlabki qismida (namoz) oʻqir edi».