حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو كَانَ هَا هُنَا رَجُلٌ اسْمُهُ نَوَّاسٌ، وَكَانَتْ عِنْدَهُ إِبِلٌ هِيمٌ، فَذَهَبَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فَاشْتَرَى تِلْكَ الإِبِلَ مِنْ شَرِيكٍ لَهُ، فَجَاءَ إِلَيْهِ شَرِيكُهُ فَقَالَ بِعْنَا تِلْكَ الإِبِلَ. فَقَالَ مِمَّنْ بِعْتَهَا قَالَ مِنْ شَيْخٍ، كَذَا وَكَذَا. فَقَالَ وَيْحَكَ ذَاكَ ـ وَاللَّهِ ـ ابْنُ عُمَرَ. فَجَاءَهُ فَقَالَ إِنَّ شَرِيكِي بَاعَكَ إِبِلاً هِيمًا، وَلَمْ يَعْرِفْكَ. قَالَ فَاسْتَقْهَا. قَالَ فَلَمَّا ذَهَبَ يَسْتَاقُهَا فَقَالَ دَعْهَا، رَضِينَا بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ عَدْوَى. سَمِعَ سُفْيَانُ عَمْرًا.
Amr ibn Dinor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bu yerda (Makkada) Navvos degan bir kishi bor edi va uning — ortiqcha (qonmas) chanqoq kasalligi bilan ogʻrigan — tuyalari bor edi. Ibn Umar Navvosning sherigi oldiga borib, oʻsha tuyalarni sotib oldi. U kishi Navvos oldiga qaytib, oʻsha tuyalarni sotganini aytdi. Navvos undan: «Kimga sotding?» — deb soʻradi. U: «Falon-falon shayxga», — dedi. Navvos: «Senga voy boʻlsin! Allohga qasamki, oʻsha shayx — Ibn Umar edi», — dedi. Soʻng Navvos Ibn Umar oldiga borib, unga: «Mening sherigim senga — chanqoq kasalligi bilan ogʻrigan — tuyalarni sotdi va u seni tanimagan edi», — dedi. Ibn Umar unga — ularni (tuyalarni) qaytarib olishni — aytdi. Navvos ularni olishga borganda, Ibn Umar unga: «Ularni oʻsha yerda qoldir — chunki men Allohning Rasuli ﷺ ning ‹zulm (zarar) yoʻq› (degan) hukmidan roziman», — dedi.