قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بِعْتُ مِنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عُثْمَانَ مَالاً بِالْوَادِي بِمَالٍ لَهُ بِخَيْبَرَ، فَلَمَّا تَبَايَعْنَا رَجَعْتُ عَلَى عَقِبِي حَتَّى خَرَجْتُ مِنْ بَيْتِهِ، خَشْيَةَ أَنْ يُرَادَّنِي الْبَيْعَ، وَكَانَتِ السُّنَّةُ أَنَّ الْمُتَبَايِعَيْنِ بِالْخِيَارِ حَتَّى يَتَفَرَّقَا، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَلَمَّا وَجَبَ بَيْعِي وَبَيْعُهُ رَأَيْتُ أَنِّي قَدْ غَبَنْتُهُ بِأَنِّي سُقْتُهُ إِلَى أَرْضِ ثَمُودٍ بِثَلاَثِ لَيَالٍ وَسَاقَنِي إِلَى الْمَدِينَةِ بِثَلاَثِ لَيَالٍ.
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Xaybardagi mol-mulkimni Usmon (moʻminlar amiri)ning Vodiydagi mol-mulki bilan ayirboshladim. Biz savdoni tugatgach, men — u savdoni bekor qilmasligi uchun — darrov (oʻrnimdan) turib, uning uyidan chiqdim; chunki odat shunday ediki, xaridor va sotuvchi — ular ajrashmaguncha — savdoni bekor qilish ixtiyoriga ega edi. Bizning savdomiz tugagach, men — Usmonga nisbatan insofsizlik qilganimni — bildim; chunki men unga oʻz yerimni sotib, uni Madinadan uch kunlik masofadagi Samud (qavmi) yerida (yashashga) majbur qildim, u esa meni Madinaga yaqinroq qildi (yaʼni avvalgi yerimdan uch kunlik masofada).