حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْمِنْهَالِ، قَالَ سَأَلْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ وَزَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ ـ رضى الله عنهم ـ عَنِ الصَّرْفِ،، فَكُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا يَقُولُ هَذَا خَيْرٌ مِنِّي. فَكِلاَهُمَا يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ الذَّهَبِ بِالْوَرِقِ دَيْنًا.
Abulminhol (Baro ibn Ozib va Zayd ibn Arqamdan) rivoyat qiladi: Men Baro ibn Ozib hamda Zayd ibn Arqamdan pul almashtirish haqida soʻradim. Ularning har biri: «Bu (mening sherigim) mendan koʻra yaxshiroq (biladi)», — dedi va ikkovi: «Allohning Rasuli ﷺ kumushni oltinga nasiyaga (qarzga) sotishdan qaytardi», — dedi.