حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَمَرَ بِالصَّدَقَةِ انْطَلَقَ أَحَدُنَا إِلَى السُّوقِ فَيُحَامِلُ فَيُصِيبُ الْمُدَّ، وَإِنَّ لِبَعْضِهِمْ لَمِائَةَ أَلْفٍ، قَالَ مَا نُرَاهُ إِلاَّ نَفْسَهُ.
Abu Masʼud al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ bizni sadaqa berishga buyurgan har safar, biz bozorga borib, hammollik qilar va bir mudd (ikki hovuch taom) topar edik; lekin endi baʼzilarimizda yuz ming dirham yoki dinor bor. Shaqiq (rivoyatchi): «Menimcha, Abu Masʼud — (baʼzilarimiz, deb) — oʻzini nazarda tutdi», — dedi.