حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُؤْتَى بِالرَّجُلِ الْمُتَوَفَّى عَلَيْهِ الدَّيْنُ فَيَسْأَلُ " هَلْ تَرَكَ لِدَيْنِهِ فَضْلاً ". فَإِنْ حُدِّثَ أَنَّهُ تَرَكَ لِدَيْنِهِ وَفَاءً صَلَّى، وَإِلاَّ قَالَ لِلْمُسْلِمِينَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ ". فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْفُتُوحَ قَالَ " أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ، فَمَنْ تُوُفِّيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَرَكَ دَيْنًا فَعَلَىَّ قَضَاؤُهُ، وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ ".
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga — qarzdor boʻlgan oʻlik keltirilgan har safar, u zot: «U oʻz qarzini toʻlash uchun biror narsa qoldirdimi?» — deb soʻrar edilar. Agar u zotga — u (qarzni toʻlash uchun) biror narsa qoldirgan, deyilsa, u zot uning janoza namozini oʻqir; aks holda, u zot musulmonlarga: ‹Oʻz doʻstingizning namozini (oʻzlaringiz) oʻqinglar›, — der edilar. Alloh Paygʻambar ﷺ ni — fath (gʻalaba)lar orqali — boy qilgan(idan keyin), u zot: «Men moʻminlarga — ularning oʻzlaridan koʻra — haqliroqman (yaqinroqman). Bas, agar bir musulmon qarzdor holda vafot etsa, uning qarzini toʻlash — mening zimmamda(dir); kim (vafotidan keyin) mol qoldirsa, u — uning vorislariga(dir)», — dedilar.