حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنَّا فِي سَفْرَةٍ سَافَرْنَاهَا، فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقْنَا الْعَصْرَ، فَجَعَلْنَا نَتَوَضَّأُ وَنَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir safarda Paygʻambar ﷺ bizdan (orqada) qolib ketdilar. Vaqti oʻtay deb qolgan asr namozi uchun tahorat olayotganimizda, u zot bizga yetib oldilar. Biz oyoqlarimizga (faqat) hoʻl qoʻl yurgizardik. Shunda u zot baland ovozda ikki marta: «Tovonlarni oʻtdan (asranglar)!» — dedilar.