حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي، وَأَنَا مَرِيضٌ لاَ أَعْقِلُ، فَتَوَضَّأَ وَصَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ، فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَنِ الْمِيرَاثُ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلاَلَةٌ. فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men kasal va hushsiz yotgan paytda Rasululloh ﷺ meni koʻrgani keldilar. U zot tahorat olib, ortgan suvni mening ustimga sepdilar, men hushimga keldim va: «Yo Rasululloh, merosim kimga (qoladi)? Mening na yuqorida (ota-bobom), na pastda (farzandim) bor», — dedim. Shunda meros (farzandlar ulushi) haqidagi oyatlar nozil boʻldi.