حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ، فَأَهْوَيْتُ لأَنْزِعَ خُفَّيْهِ فَقَالَ " دَعْهُمَا، فَإِنِّي أَدْخَلْتُهُمَا طَاهِرَتَيْنِ ". فَمَسَحَ عَلَيْهِمَا.
Urva ibn Mugʻira (otasidan) rivoyat qiladi: Otam: «Bir safarda men Paygʻambar ﷺ bilan birga edim; (tahorat paytida) u zotning maxsilarini yechgani shoshildim. U zot menga ularni qoldirishni buyurdilar — chunki u zot ularni tahoratli holda kiygan edilar. Soʻng ular ustiga masʼh tortdilar», — dedi.