حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ فِي صَدَقَةِ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ لَيْسَ عَلَى الْوَلِيِّ جُنَاحٌ أَنْ يَأْكُلَ وَيُؤْكِلَ صَدِيقًا {لَهُ} غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالاً، فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ هُوَ يَلِي صَدَقَةَ عُمَرَ يُهْدِي لِلنَّاسِ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ، كَانَ يَنْزِلُ عَلَيْهِمْ.
Amr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umarning vaqfi haqida: Nozim (mutavalli) — agar (oʻziga) boylik toʻplash niyatida boʻlmasa — undan (vaqf hosilidan) oʻzi yeb yoki doʻstlariga yedirishda unga hech gunoh yoʻq edi. Ibn Umar — Umarning vaqfi nozimi edi va u — Makkada oʻzi (mehmon boʻlib) qoladigan kishilarga — undan (vaqf hosilidan) hadyalar berar edi.