حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ إِنَّا كُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ، كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تَأْخُذُ مِنْ أُصُولِ سِلْقٍ لَنَا كُنَّا نَغْرِسُهُ فِي أَرْبِعَائِنَا فَتَجْعَلُهُ فِي قِدْرٍ لَهَا فَتَجْعَلُ فِيهِ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ لاَ أَعْلَمُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ لَيْسَ فِيهِ شَحْمٌ وَلاَ وَدَكٌ، فَإِذَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ زُرْنَاهَا فَقَرَّبَتْهُ، إِلَيْنَا فَكُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ وَمَا كُنَّا نَتَغَدَّى وَلاَ نَقِيلُ إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةَ.
Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz juma kuni juda xursand boʻlar edik, chunki bir kampir — biz oʻz kichik ariqlarimiz boʻyiga ekadigan — Silq (qizilcha)ning baʼzi ildizlarini kesar va ularni oʻz qozonida — biroz arpa donasi qoʻshib — pishirar edi. (Yaʼqub (rivoyatchi): «Menimcha, rivoyatchi — bu taomda (goʻsht)dan olingan yogʻ yoki eritilgan yogʻ yoʻq edi, deb aytdi», — dedi.) Biz juma namozini oʻqigach, uning oldiga borar va u bizga oʻsha taomni tortar edi. Bas, biz juma kuni shu (taom) sababli xursand boʻlar edik. Biz oʻz taomimizni yoki tushlik uyqumizni faqat juma namozidan keyin (oladigan) edik.