حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَمُحَمَّدِ بْنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّهُمَا حَدَّثَاهُ عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّ أَبَاهُ، أَتَى بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي نَحَلْتُ ابْنِي هَذَا غُلاَمًا. فَقَالَ " أَكُلَّ وَلَدِكَ نَحَلْتَ مِثْلَهُ ". قَالَ لاَ. قَالَ " فَارْجِعْهُ ".
Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Uning otasi uni Allohning Rasuli ﷺ ga olib borib: «Men mana shu oʻgʻlimga bir qul (hadya) berdim», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Sen barcha oʻgʻillaringga shuning (mislini) berdingmi?» — deb soʻradi. U ‹yoʻq› deb javob berdi. Paygʻambar ﷺ: «Unda hadyangni qaytib ol», — dedilar.