حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَعْلَمُهُمْ، بِذَاكَ ـ يَعْنِي ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ إِلَى أَرْضٍ تَهْتَزُّ زَرْعًا فَقَالَ " لِمَنْ هَذِهِ ". فَقَالُوا اكْتَرَاهَا فُلاَنٌ. فَقَالَ " أَمَا إِنَّهُ لَوْ مَنَحَهَا إِيَّاهُ كَانَ خَيْرًا لَهُ مِنْ أَنْ يَأْخُذَ عَلَيْهَا أَجْرًا مَعْلُومًا ".
Tovus (Ibn Abbosdan) rivoyat qiladi: Unga ular orasidagi eng bilimdon (kishi — yaʼni Ibn Abbos) aytdiki, Paygʻambar ﷺ — oʻsimliklar bilan gullab-yashnagan bir yer (tomon)ga bordi va — u kimniki, deb — soʻradi. Unga — falon-falon kishi uni ijaraga olgan, deb — aytildi. Paygʻambar ﷺ: «Agar u (egasi) uni — belgilangan ijarani olish (oʻrni)ga — bepul (tekinga) berganida, u (egasi) uchun yaxshiroq boʻlar edi», — dedilar.