حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَشْعَثَ بْنِ أَبِي الشَّعْثَاءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ مَسْرُوقٍ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدِي رَجُلٌ، قَالَ " يَا عَائِشَةُ مَنْ هَذَا ". قُلْتُ أَخِي مِنَ الرَّضَاعَةِ. قَالَ " يَا عَائِشَةُ، انْظُرْنَ مَنْ إِخْوَانُكُنَّ، فَإِنَّمَا الرَّضَاعَةُ مِنَ الْمَجَاعَةِ ". تَابَعَهُ ابْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Paygʻambar ﷺ mening oldimga keldi — uyimda bir kishi bor edi. U zot: «Ey Oisha! Bu (kishi) kim?» — dedi. Men: «Mening emizishdan boʻlgan akam», — dedim. U zot: «Ey Oisha! Emizishdan boʻlgan akalaringda ehtiyot boʻl (aniqlab ol) — chunki emizish (rizoʼat) faqat emizish davrida (ikki yoshdan oldin) sodir boʻlsa, (oʻshanda) maʼtabar(dir)», — dedilar.