حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها –
﴿ وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا ﴾ قَالَتْ هُوَ الرَّجُلُ يَرَى مِنِ امْرَأَتِهِ مَا لاَ يُعْجِبُهُ، كِبَرًا أَوْ غَيْرَهُ، فَيُرِيدُ فِرَاقَهَا فَتَقُولُ أَمْسِكْنِي، وَاقْسِمْ لِي مَا شِئْتَ. قَالَتْ فَلاَ بَأْسَ إِذَا تَرَاضَيَا.Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Mana bu oyat: ‹Agar ayol oʻz eridan badxulqlik (joʻrttaga azob berish) yoki yuz oʻgirishidan qoʻrqsa...› (Niso, 128) — (yaʼni er oʻz xotinida — keksalik yoki shunga oʻxshash — yoqimsiz narsani sezib, uni taloq qilishni xohlasa, lekin u (xotin) undan — oʻzini saqlab qolish va xohlaganidek taʼminlashni soʻrasa) — ‹ular shu (asos)da yarashsa, ikkalasiga gunoh yoʻq› (Niso, 128) (haqida nozil boʻldi).