حَدَّثَنَا حَسَّانُ بْنُ أَبِي عَبَّادٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ يَهُوِدِيًّا، رَضَّ رَأْسَ جَارِيَةٍ بَيْنَ حَجَرَيْنِ، فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ، أَفُلاَنٌ أَوْ فُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ، فَأَوْمَأَتْ بِرَأْسِهَا، فَجِيءَ بِهِ، فَلَمْ يَزَلْ حَتَّى اعْتَرَفَ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرُضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir yahudiy bir qizning boshini ikki tosh orasida ezdi. U (qiz)dan: «Senga buni kim qildi — falonchimi? Falonchimi?» — deb soʻraldi — to oʻsha yahudiyning nomi aytilgunicha, shunda u (qiz) (rozilik bilan) bosh irgʻadi. Bas, yahudiy keltirildi va — u (gunohini) iqror qilgunicha — soʻroq qilindi. Soʻng Paygʻambar ﷺ uning boshi (ham) toshlar bilan ezilishini buyurdi.