حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَحِبْتُ جَرِيرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، فَكَانَ يَخْدُمُنِي. وَهْوَ أَكْبَرُ مِنْ أَنَسٍ قَالَ جَرِيرٌ إِنِّي رَأَيْتُ الأَنْصَارَ يَصْنَعُونَ شَيْئًا لاَ أَجِدُ أَحَدًا مِنْهُمْ إِلاَّ أَكْرَمْتُهُ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bir safarda Jobir ibn Abdulloh bilan birga edim va u — mendan kattaroq (yoshroq) boʻlsa ham — menga xizmat qilardi. Jarir: «Men ansorlarning (Paygʻambar ﷺ ga katta hurmat koʻrsatib qilgan) bir ishini koʻrdim — shuning uchun men: ‹Qachon ulardan birortasini uchratsam, men unga xizmat qilaman›, — deb ahd (vaʼda) qildim», — dedi.