حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ نَدَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم النَّاسَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ، فَانْتَدَبَ الزُّبَيْرُ، ثُمَّ نَدَبَهُمْ فَانْتَدَبَ الزُّبَيْرُ، ثُمَّ نَدَبَهُمْ فَانْتَدَبَ الزُّبَيْرُ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ حَوَارِيًّا، وَحَوَارِيَّ الزُّبَيْرُ ". قَالَ سُفْيَانُ الْحَوَارِيُّ النَّاصِرُ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Xandaq jangi kuni Paygʻambar ﷺ odamlar orasidan birovning — razvedkachi boʻlishga — koʻngilli (ixtiyoriy) chiqishini istadi. Zubayr koʻngilli chiqdi. U zot xuddi shu (talab)ni yana (takrorladi) va Zubayr yana koʻngilli chiqdi. Soʻng u zot xuddi shu talabni (uch marta) takrorladi va Zubayr yana bir bor koʻngilli chiqdi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Har bir paygʻambarning havoriysi boʻlgan; mening havoriyim — Zubayr(dir)», — dedi.