حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَابْتَاعَهُ ـ أَوْ فَأَضَاعَهُ ـ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَشْتَرِيَهُ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ، فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ وَإِنْ بِدِرْهَمٍ، فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي هِبَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ ".
Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Umar ibn Xattobning shunday deganini eshitdim: «Men Alloh yoʻlida minilishi uchun bir ot berdim va uni olgan kishi uni sotmoqchi boʻldi yoki (eʼtiborsiz qoldirib) parvarish qilmadi. Shuning uchun men — u (otni) arzon sotadi deb oʻylab — uni sotib olmoqchi boʻldim. Men Paygʻambar ﷺ bilan maslahatlashdim; u zot: ‹Uni — bir dirhamga (ham) boʻlsa — sotib olma; chunki oʻz sadaqasini (inʼomini) qaytarib oluvchi — qusugʻini (qaytib) yutuvchi itdek(dir)›, — dedi».