حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي، وَفِي نَوْبَتِي، وَبَيْنَ سَحْرِي وَنَحْرِي، وَجَمَعَ اللَّهُ بَيْنَ رِيقِي وَرِيقِهِ. قَالَتْ دَخَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بِسِوَاكٍ، فَضَعُفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ، فَأَخَذْتُهُ فَمَضَغْتُهُ ثُمَّ سَنَنْتُهُ بِهِ.
Ibn Abu Mulayka (rahimahulloh) (Oishadan) rivoyat qiladi: Oisha: «Paygʻambar ﷺ mening navbat kunimda mening uyimda — koʻkragimga, boʻynimga yaqin (joyga) suyangan holatda — vafot etdi va Alloh mening tupugimni uning tupugi bilan aralashtirdi», — dedi. Oisha qoʻshdi: «Abdurrahmon bir misvok bilan keldi va Paygʻambar ﷺ uni ishlatishga (juda) holsiz edi; bas, men uni olib, chaynadim, soʻng (unga berdim va) u u bilan tishlarini tozaladi».