حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَسْمًا، فَقَالَ رَجُلٌ إِنَّ هَذِهِ لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَغَضِبَ حَتَّى رَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ، ثُمَّ قَالَ " يَرْحَمُ اللَّهُ مُوسَى قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Paygʻambar ﷺ (sahobalari orasida) biror narsa taqsimladi. Bir kishi: ‹Bu taqsimot — Allohning Yuzini (roziligini) istab (adolat bilan) qilinmadi›, — dedi. Men Paygʻambar ﷺ ning oldiga borib, u zotga (buni) aytdim. U zot shu qadar gʻazablandiki, men uning yuzida gʻazab alomatlarini koʻrdim. Soʻng u zot: ‹Alloh Musoga rahm qilsin — chunki unga bundan koʻra koʻproq (yomonroq tarzda) ozor yetkazilgan edi; shunda ham u sabr bilan chidadi›, — dedi.