حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ إِذَا سَرَّكَ أَنْ تَعْلَمَ جَهْلَ الْعَرَبِ فَاقْرَأْ مَا فَوْقَ الثَّلاَثِينَ وَمِائَةٍ فِي سُورَةِ الأَنْعَامِ
﴿ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلاَدَهُمْ سَفَهًا بِغَيْرِ عِلْمٍ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ قَدْ ضَلُّوا وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ ﴾.Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Agar arablarning johiliyligi (jaholati) haqida bilmoqchi boʻlsangiz, Anʼom surasining 130-oyatidan keyingi (oyat)larga murojaat qiling: ‹Darhaqiqat, oʻz farzandlarini — johillik bilan, ilmsizlik (asosida) — oʻldirganlar va Alloh ularga bergan rizqni — Allohga (qarshi) yolgʻon toʻqib — harom qilganlar ziyon koʻrdilar. Darhaqiqat, ular adashdilar va hidoyat topmadilar› (Anʼom, 140).