حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْجُعَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، رَأَيْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ ابْنَ أَرْبَعٍ وَتِسْعِينَ جَلْدًا مُعْتَدِلاً فَقَالَ قَدْ عَلِمْتُ مَا مُتِّعْتُ بِهِ سَمْعِي وَبَصَرِي إِلاَّ بِدُعَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، إِنَّ خَالَتِي ذَهَبَتْ بِي إِلَيْهِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي شَاكٍ فَادْعُ اللَّهَ. قَالَ فَدَعَا لِي.
Juayd ibn Abdurrahmon rivoyat qiladi: Men Soib ibn Yazidni — u toʻqson toʻrt yoshda, baquvvat va tik qomatli boʻlganida — koʻrdim. U: «Men bilamanki, men eshitish va koʻrish quvvatimdan — faqat Allohning Rasuli duosi sababli — bahramand boʻldim. Xolam meni uning oldiga olib borib: ‹Yo Rasululloh! Jiyanim kasal; siz u uchun Allohga duo qilmaysizmi?› — dedi. Bas, u (zot) men uchun (Allohga) duo qildi», — dedi.