حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ صَلَّى أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ الْعَصْرَ، ثُمَّ خَرَجَ يَمْشِي فَرَأَى الْحَسَنَ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ، فَحَمَلَهُ عَلَى عَاتِقِهِ وَقَالَ بِأَبِي شَبِيهٌ بِالنَّبِيِّ لاَ شَبِيهٌ بِعَلِيٍّ. وَعَلِيٌّ يَضْحَكُ.
Uqba ibn al-Horis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: (Bir marta) Abu Bakr asr namozini oʻqib, soʻng (tashqariga) yurib chiqdi va Hasanning bolalar bilan oʻynayotganini koʻrdi. U uni yelkasiga koʻtarib: «Ota-onam senga fido boʻlsin! (Sen) — Aliga emas, Paygʻambar ﷺ ga oʻxshaysan», — dedi; Ali esa kulib turardi.