حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جُحَيْفَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ـ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ ـ يُشْبِهُهُ قُلْتُ لأَبِي جُحَيْفَةَ صِفْهُ لِي. قَالَ كَانَ أَبْيَضَ قَدْ شَمِطَ. وَأَمَرَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِثَلاَثَ عَشْرَةَ قَلُوصًا قَالَ فَقُبِضَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ أَنْ نَقْبِضَهَا.
Ismoil ibn Abu Xolid (Abu Juhayfadan) rivoyat qiladi: Men Abu Juhayfaning shunday deganini eshitdim: «Men Paygʻambarni koʻrdim va Hasan ibn Ali unga oʻxshardi». Men Abu Juhayfaga: «Uni menga taʼriflab ber», — dedim. U: «U — oq (yuzli) edi va soqoli — biroz oq (tuk) aralash — qora edi. U bizga oʻn uchta yosh urgʻochi tuya berishni vaʼda qilgan edi, lekin biz ularni ololmasdan u (zot) vafot etdi», — dedi.