حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مَنْصُورٍ أَبُو عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ الأَعْوَرُ، بِالْمَصِّيصَةِ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جُحَيْفَةَ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْهَاجِرَةِ إِلَى الْبَطْحَاءِ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ، وَالْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ، وَبَيْنَ يَدَيْهِ عَنَزَةٌ. {قَالَ شُعْبَةُ} وَزَادَ فِيهِ عَوْنٌ عَنْ أَبِيهِ أَبِي جُحَيْفَةَ قَالَ كَانَ يَمُرُّ مِنْ وَرَائِهَا الْمَرْأَةُ، وَقَامَ النَّاسُ فَجَعَلُوا يَأْخُذُونَ يَدَيْهِ، فَيَمْسَحُونَ بِهَا وُجُوهَهُمْ، قَالَ فَأَخَذْتُ بِيَدِهِ، فَوَضَعْتُهَا عَلَى وَجْهِي، فَإِذَا هِيَ أَبْرَدُ مِنَ الثَّلْجِ، وَأَطْيَبُ رَائِحَةً مِنَ الْمِسْكِ.
Abu Juhayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Allohning Rasuli ﷺ peshin paytida al-Bathoga bordi, tahorat oldi va — oldiga uchli (nayzali) bir tayoq sanchilgan, oʻtgan-ketganlar uning oldidan oʻtib turgan holda — ikki rakaat peshin va ikki rakaat asr namozini oʻqidi. (Namozdan keyin) odamlar (oʻrnidan) turib, Paygʻambarning qoʻllaridan ushlab, ularni yuzlariga surtdi. Men ham uning qoʻlidan olib, uni yuzimga qoʻydim va — u muzdan ham sovuqroq, hidi esa mushkdan ham yoqimliroq ekanini — sezdim.