حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ شَرِيكِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يُحَدِّثُنَا عَنْ لَيْلَةِ، أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَسْجِدِ الْكَعْبَةِ جَاءَ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ قَبْلَ أَنْ يُوحَى إِلَيْهِ، وَهُوَ نَائِمٌ فِي مَسْجِدِ الْحَرَامِ، فَقَالَ أَوَّلُهُمْ أَيُّهُمْ هُوَ فَقَالَ أَوْسَطُهُمْ هُوَ خَيْرُهُمْ وَقَالَ آخِرُهُمْ خُذُوا خَيْرَهُمْ. فَكَانَتْ تِلْكَ، فَلَمْ يَرَهُمْ حَتَّى جَاءُوا لَيْلَةً أُخْرَى، فِيمَا يَرَى قَلْبُهُ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَائِمَةٌ عَيْنَاهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ وَكَذَلِكَ الأَنْبِيَاءُ تَنَامُ أَعْيُنُهُمْ وَلاَ تَنَامُ قُلُوبُهُمْ، فَتَوَلاَّهُ جِبْرِيلُ ثُمَّ عَرَجَ بِهِ إِلَى السَّمَاءِ.
Sharik ibn Abdulloh ibn Abu Namr (Anas ibn Molikdan) rivoyat qiladi: Men Anas ibn Molikning bizga — Paygʻambar ﷺ Kaʼba masjididan (tungi) sayohatga olib ketilgan kecha haqida — gapirganini eshitdim: Uch (kishi — yaʼni farishta) Paygʻambar ﷺ ga — u (paygʻambar qilib) ilohiy vahiy berilishidan oldin, u Masjidul Haromda uxlab yotganida — keldi. (Uchtadan) birinchisi: «Ulardan qaysi biri u?» — dedi. Ikkinchisi: «U — ularning eng yaxshisi», — dedi. Oʻshanda boʻlgani — shu xolos va u (Paygʻambar) ularni — boshqa bir kechada kelguncha — koʻrmadi; (oʻshanda) u ularning borligini qalbi bilan sezdi — chunki Paygʻambar ﷺ uxlaganda koʻzlari yumiq boʻlardi, lekin qalbi uxlamasdi. Bu — barcha paygʻambarlarning xususiyatidir: ularning koʻzlari uxlaydi, lekin qalblari uxlamaydi. Soʻng Jabroil Paygʻambar ﷺ ni (oʻz himoyasiga) olib, u bilan birga osmonga koʻtarildi.