حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ جُبَيْرٍ، أَوْ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَكَمُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ أَمَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبْزَى قَالَ سَلِ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنْ هَاتَيْنِ الآيَتَيْنِ، مَا أَمْرُهُمَا
﴿ وَلاَ تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ ﴾ ﴿ وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا ﴾ فَسَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقَالَ لَمَّا أُنْزِلَتِ الَّتِي فِي الْفُرْقَانِ قَالَ مُشْرِكُو أَهْلِ مَكَّةَ فَقَدْ قَتَلْنَا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ، وَدَعَوْنَا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ، وَقَدْ أَتَيْنَا الْفَوَاحِشَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ ﴿ إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَـٰلِحًا فَأُو۟لَـٰٓئِكَ يُبَدِّلُ ٱللَّهُ سَيِّـَٔاتِهِمْ حَسَنَـٰتٍ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴾{إِلاَّ مَنْ تَابَ وَآمَنَ} الآيَةَ فَهَذِهِ لأُولَئِكَ وَأَمَّا الَّتِي فِي النِّسَاءِ الرَّجُلُ إِذَا عَرَفَ الإِسْلاَمَ وَشَرَائِعَهُ، ثُمَّ قَتَلَ فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ. فَذَكَرْتُهُ لِمُجَاهِدٍ فَقَالَ إِلاَّ مَنْ نَدِمَ.Abdurrahmon ibn Abzo menga buyurib: «Ibn Abbosdan mana bu ikki oyat haqida — ularning hukmi nima ekani haqida — soʻra», dedi: «Alloh harom qilgan jonni oʻldirmanglar...» (Anʼom surasi, 151) va «Kim bir moʻminni qasddan oʻldirsa...» (Niso surasi, 93). Men Ibn Abbosdan soʻradim. U: «Furqonda (Anʼomda) boʻlgan (oyat) nozil boʻlganda, Makka ahlining mushriklari: ‹Biz Alloh harom qilgan jonni oʻldirdik, Alloh bilan birga boshqa ilohni (chaqirib) ibodat qildik va fohishaliklar qildik› deyishdi. Shunda Alloh: ‹...magar (kim) tavba qilsa va iymon keltirsa...› (Furqon surasi, 70) (oyatini) nozil qildi. Bu (oyat) oʻshalar uchundir. Nisodagi (oyatga) kelsak — kishi islomni va uning shariatlarini tanigach, soʻng (moʻminni) oʻldirsa, uning jazosi jahannamdir», dedi. Men buni Mujohidga eslatdim. U: «Magar (kim) pushaymon boʻlsa (bundan mustasno)», dedi.