حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسْدِلُ شَعْرَهُ، وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَفْرُقُونَ رُءُوسَهُمْ، وَكَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَسْدِلُونَ رُءُوسَهُمْ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ مُوَافَقَةَ أَهْلِ الْكِتَابِ فِيمَا لَمْ يُؤْمَرْ فِيهِ بِشَىْءٍ، ثُمَّ فَرَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ.
Paygʻambar ﷺ sochlarini (peshonalariga) tushirib (yoyib) qoʻyardilar, mushriklar esa boshlarini (sochlarini) ikkiga (oʻrtadan) ajratardilar, kitob ahli esa boshlarini (peshonaga) tushirib qoʻyardilar. Paygʻambar ﷺ oʻzlariga (Allohdan) biror narsa buyurilmagan ishlarda kitob ahliga muvofiq boʻlishni yoqtirardilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ boshlarini (sochlarini oʻrtadan) ajratdilar.