وَعَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، سَمِعْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْعُو عَلَى صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ وَسُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو وَالْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَنَزَلَتْ
﴿ لَيْسَ لَكَ مِنَ ٱلْأَمْرِ شَىْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَـٰلِمُونَ ﴾{لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ} إِلَى قَوْلِهِ ﴿ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ ﴾.Hanzala ibn Abu Sufyondan (rivoyat): Men Solim ibn Abdullohning shunday deganini eshitdim: Rasululloh ﷺ Safvon ibn Umayya, Suhayl ibn Amr va Horis ibn Hishomga (qarshi) duo qilardilar. Shunda: «(Bu ishda) senga hech qanday ixtiyor yoʻq...» — «...chunki ular zolimlardir» (Oli Imron surasi, 128) (degan) soʻzigacha (oyat) nozil boʻldi.