حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْلَى، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ اعْتَمَرَ فَطَافَ فَطُفْنَا مَعَهُ، وَصَلَّى وَصَلَّيْنَا مَعَهُ، وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَكُنَّا نَسْتُرُهُ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ، لاَ يُصِيبُهُ أَحَدٌ بِشَىْءٍ.
Biz Paygʻambar ﷺ bilan — u zot umra qilayotgan paytda — birga edik. U zot tavof qildilar, biz ham u zot bilan tavof qildik; u zot namoz oʻqidilar, biz ham u zot bilan oʻqidik; u zot Safo bilan Marva orasida saʼy qildilar. Biz u zotni Makka ahlidan (yomonlik qilishidan) toʻsib (qoʻriqlab) turardik — hech kim u zotga biror narsa(da ozor) yetkazmasin (deb).