حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ هِشَامٍ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحُدَيْبِيَةِ وَنَحْنُ مُحْرِمُونَ، وَقَدْ حَصَرَنَا الْمُشْرِكُونَ ـ قَالَ ـ وَكَانَتْ لِي وَفْرَةٌ فَجَعَلَتِ الْهَوَامُّ تَسَّاقَطُ عَلَى وَجْهِي، فَمَرَّ بِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ
﴿ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ﴾Biz Rasululloh ﷺ bilan Hudaybiyada — ehromda — edik, mushriklar bizni qamab (toʻsib) qoʻ ygan edi. Mening (uzun) sochim bor edi, hashorot (biti) yuzimga toʻkila boshladi. Paygʻambar ﷺ mening yonimdan oʻtib: «Boshing hashoroti (biti) seni ozorlayaptimi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. (Kaʼb:) Shunda mana bu oyat nozil boʻ ldi: «Sizlardan kim kasal boʻ lsa yoki boshida bir ozor (kasallik) boʻ lsa, (sochini qirsa,) roʻzadan, sadaqadan yoki qurbonlikdan iborat fidya (toʻlasin)» (Baqara surasi, 196).