حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قِسْمَةَ حُنَيْنٍ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ مَا أَرَادَ بِهَا وَجْهَ اللَّهِ. فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَتَغَيَّرَ وَجْهُهُ ثُمَّ قَالَ " رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَى مُوسَى، لَقَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
(Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Hunayn taqsimotini taqsimlaganlarida, ansordan bir kishi: «U bu bilan Allohning yuzini (rizosini) iroda qilmadi», dedi. Men Paygʻambar ﷺning oldilariga kelib, unga (buni) xabar berdim. U zotning yuzi (rangi) oʻzgardi, soʻng: «Allohning rahmati Musoga boʻ lsin! U bundan koʻproq (narsa) bilan ozorlandi-yu, sabr qildi», dedilar.