حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَسْمَعُ أَنَّهُ لاَ يَمُوتُ نَبِيٌّ حَتَّى يُخَيَّرَ بَيْنَ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ، فَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ وَأَخَذَتْهُ بُحَّةٌ يَقُولُ
﴿ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ﴾ الآيَةَ، فَظَنَنْتُ أَنَّهُ خُيِّرَ.(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Men: «Hech bir paygʻambar dunyo va oxirat orasida ixtiyor (tanlash) berilmaguncha oʻlmaydi», deb eshitar edim. Paygʻambar ﷺni oʻzlari vafot etgan kasalliklarida — u zotni tovush (xirillash) tutgan holda: «...Alloh neʼmat bergan zotlar bilan birga (boʻ ladi)...» (Niso surasi, 69) (oyatini) deb aytayotganini eshitdim; shunda men u zotga (ham) ixtiyor berildi (deb) gumon qildim.