حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ إِنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ صَحِيحٌ يَقُولُ " إِنَّهُ لَمْ يُقْبَضْ نَبِيٌّ قَطُّ حَتَّى يَرَى مَقْعَدَهُ مِنَ الْجَنَّةِ ثُمَّ يُحَيَّا أَوْ يُخَيَّرَ ". فَلَمَّا اشْتَكَى وَحَضَرَهُ الْقَبْضُ وَرَأْسُهُ عَلَى فَخِذِ عَائِشَةَ غُشِيَ عَلَيْهِ، فَلَمَّا أَفَاقَ شَخَصَ بَصَرُهُ نَحْوَ سَقْفِ الْبَيْتِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى ". فَقُلْتُ إِذًا لاَ يُجَاوِرُنَا. فَعَرَفْتُ أَنَّهُ حَدِيثُهُ الَّذِي كَانَ يُحَدِّثُنَا وَهْوَ صَحِيحٌ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ sogʻ (sihat) holatlarida: «Hech bir paygʻambar jannatdagi oʻ rnini koʻrmay turib, soʻng (yana) hayot berilmay (yoki ixtiyor berilmay) aslo qabz qilinmaydi (vafot ettirilmaydi)», deb aytar edilar. U zot kasal boʻ lib, ularga qabz (oʻ lim) hozir boʻ lganida — boshlari Oishaning soʻ nida (boldirida) boʻ lgan holda — u zot behush boʻ ldilar; oʻ ziga kelganlarida koʻzlari uy shifti tomon tikilib qoldi, soʻng: «Allohim, (meni) aʼlo rafiq (doʻst huzurida qil)», dedilar. Men: «Boʻ lmasa, u zot bizni (oʻzlaridan) ixtiyor qilmadilar (bizda qolmadilar)», dedim va angladimki, bu — u zot sogʻ holatlarida bizga aytadigan oʻsha hadisi ekan.