حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ بَيْنَا النَّاسُ فِي الصُّبْحِ بِقُبَاءٍ إِذْ جَاءَهُمْ رَجُلٌ فَقَالَ أُنْزِلَ اللَّيْلَةَ قُرْآنٌ، فَأُمِرَ أَنْ يَسْتَقْبِلَ الْكَعْبَةَ، فَاسْتَقْبِلُوهَا. وَاسْتَدَارُوا كَهَيْئَتِهِمْ، فَتَوَجَّهُوا إِلَى الْكَعْبَةِ وَكَانَ وَجْهُ النَّاسِ إِلَى الشَّأْمِ.
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Odamlar Quboʼda bomdod (namozida) boʻ lganlarida, ularning oldiga bir kishi kelib: «Bu kecha Qurʼon nozil qilindi; (Paygʻambar ﷺ) Kaʼbaga yuzlanishga buyurildi; bas, unga yuzlaninglar», dedi. Ular oʻz holatlaricha (saf buzmay) aylanib, Kaʼbaga yuzlandilar — (avval) odamlarning yuzi Shom tomonda edi.