حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ مُضَرَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ
﴿ وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ ﴾ كَانَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا. مَاتَ بُكَيْرٌ قَبْلَ يَزِيدَ.(Salama (ibnul-Akvaʼ) aytdi:) ‹Va uni (roʻzani) zoʻ rga qila oladiganlar zimmasiga — bir miskinga taom (berib) fidya (bordir)› (Baqara surasi, 184) (oyati) nozil boʻ lganida, kim (roʻzani) buzib, fidya toʻ lashni istasa (shunday qilardi) — to undan keyingi oyat nozil boʻ lib, uni nasx (bekor) qilguniga qadar.