حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عِمْرَانَ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أُنْزِلَتْ آيَةُ الْمُتْعَةِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَفَعَلْنَاهَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَمْ يُنْزَلْ قُرْآنٌ يُحَرِّمُهُ، وَلَمْ يَنْهَ عَنْهَا حَتَّى مَاتَ قَالَ رَجُلٌ بِرَأْيِهِ مَا شَاءَ.
(Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo) aytdi:) Mutʼa (tamattuʼ haji) oyati Allohning Kitobida nozil boʻ ldi va biz uni Rasululloh ﷺ bilan (birga) qildik; uni harom qiladigan (boshqa) Qurʼon nozil boʻ lmadi va u zot undan — vafot etgunlariga qadar — qaytarmadilar. (Keyin) bir kishi oʻz raʼyi (fikri) bilan xohlaganini aytdi (taqiqladi).