حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ كُنَّا نَتَكَلَّمُ فِي الصَّلاَةِ يُكَلِّمُ أَحَدُنَا أَخَاهُ فِي حَاجَتِهِ حَتَّى نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ
﴿ حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ ﴾ فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ.(Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz namozda (bir-birimiz bilan) gaplashar edik — birimiz oʻz hojati haqida (din) qardoshi bilan gaplashardi — to bu oyat: ‹Namozlarni — (ayniqsa) oʻrta namozni — saqlanglar va Allohga itoatkor boʻ lib turinglar› (Baqara surasi, 238) nozil boʻ lguniga qadar; shunda biz sukut (jim turish)ga buyurildik.