حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّه ِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ فِينَا نَزَلَتْ
﴿ إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلاَ وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ﴾ قَالَ نَحْنُ الطَّائِفَتَانِ بَنُو حَارِثَةَ وَبَنُو سَلِمَةَ، وَمَا نُحِبُّ ـ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً وَمَا يَسُرُّنِي ـ أَنَّهَا لَمْ تُنْزَلْ لِقَوْلِ اللَّهِ ﴿ وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ﴾(Amr aytdi: Men Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)ni: «Biz haqimizda ‹Oʻ shanda sizlardan ikki toifa boʻ shashishga intilgan edi; Alloh esa ularning egasidir› (Al-Imron surasi, 122) (oyati) nozil boʻ ldi» — deb aytayotganini eshitdim.) U: «Biz — ikki toifa — Banu Horisa va Banu Salima edik; biz uning ‹Alloh esa ularning egasidir› degan soʻzi sababli — bu (oyat) nozil boʻ lmaganini yoqtirmas edik» (Sufyon bir marta: «meni xursand qilmaydi» dedi), dedi.