حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ جَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الرَّجَّالَةِ يَوْمَ أُحُدٍ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جُبَيْرٍ، وَأَقْبَلُوا مُنْهَزِمِينَ، فَذَاكَ إِذْ يَدْعُوهُمُ الرَّسُولُ فِي أُخْرَاهُمْ، وَلَمْ يَبْقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم غَيْرُ اثْنَىْ عَشَرَ رَجُلاً.
(Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Uhud kuni piyodalar (kamonchilar) ustiga Abdulloh ibn Jubayrni (qoʻ mondon) qildilar; (musulmonlar) magʻ lub boʻ lib (chekinib) qaytdilar — mana shu — ‹Rasul ortingizdan sizlarni (qaytishga) chaqirar edi› (degan) paytdir; Paygʻambar ﷺ bilan oʻn ikki kishidan boshqa (hech kim) qolmadi.